Monday, December 5, 2011
Isang Gabing Umuulan
kidnap my heart
Kidnap My Heart
Malapit na Graduation, kaya nga tambak ang mga requirements at projects, running for honors pa naman ako. February na noon at kapag valentines day ay foundation day naman namin at open for outsiders kapag ganun. Sa araw ding yun, nagtayo kami ng booth ng mga friends ko, kasi saying naman, may extra points kasi pag nag participate ka to any activity, eh kesa ba naman sa sports ako sumali, eh wala akong talent dun, so booth making na lang. Marriage booth ang tinayo naming kasi alam naming na maraming mga babae at mga mag syota ang pupunta. Isa sa mga dinadagsa ang booth naming, may mga pares na okay lang, at yung iba pa ayaw-ayaw pa. Medyo kumukonti naring ang mga tao, kaya ayun nakatunganga na lang ako. Sa gulat ko na may biglang nag piring ng mga mata ko at dinala ako sa kung saan. Sa isip ko, “Blind date kaya ito? Eh, sino ba naman ang ipapares sakin?”
Ilang minute nang lumipas at medyo sumakit na ang aking mata kaya tinanggal ko na ang aking piring. Mali pala ako sa aking hinala, nasa kidnap for ransom pala ako. Pinagkaisahan pala ako ng mga kaibigan ko, nasa labas sila naghihintay. “Humanda kayo pag nakalabas ako dito!”, pasigaw kong sabi sa kanila.
Friends ko na sila since first year pa. May mga halata meron din naming kagaya ko na malamya lang. Pwede naman akong makalabas kung gugustuhin ko, pwede ko namang bayaran ang sariling ransome para sakin. Pero sa isip-isip ko baka may tutubos para sakin, pero sino? Tanong ko sa sarili ko. Malapit nang mag dilim kaya sinuyo ko na ang nagbabantay, “Uy! Palabasin mo na ako dito, wala rin namang tutubos sakin, at isa pa malapit narin namang matapos ang event”, pakiusap ko. “Edi bayaran mo sarili mong ransome”, sagot nya. Wala na akong magagawa kaya babayaran ko na lang ang sarili ko, pero bago ko pa madukot ang wallet ko eh biglang bumukas yung pinto, akala ko tinubos na ako ng mga kaibigan ko, yun pala may bagong kinidnap. Di ko mamukhaan kung sino kasi against the light at madilim pa sa loob. Isang pamilyar na boses ang umalingawngaw sa aking tenga, “Uy! Carlo ikaw pala yan.” Sabi ng pamilyar na boses. Kaya nilapitan ko sya, sa gulat ko si Adrian pala. Classmate ko rin sya since first year pa, pero hindi kami close. “Uy! Adrian ikaw pala, na kidnap ka rin pala?” tugon ko sabay tawa. “Oo nga eh, di ko nga alam kung sino nagpakidnap sakin” sabi nya. “Ako nga rin eh, kanina pa ako wala paring tumutubos sa akin” tugon ko. Bago pa sya mka sagot eh bumukas ulti yung pinto. “Adrian, may tumubos na sayo, mga kaibigan mo”, ani ng nagabababantay. “Yes!”, ang tanging nasabi ni Adrian dahil sa tuwa, di na nga nya nagawang magpaalam. “Sa akin may tumubos na ba?”, tanong ko sa nagbabantay. “Wala pa eh”, sagot nya. Medyo nalungkot at natameme, feeling ko parang mag isa na lang ako sa mundo. Nasa kalagitnaan ako ng pagsesenti nang binasag ulit ng tiga bantay yung katahimikan. “Carlo, tubos ka na!” sigaw nung tiga bantay. Pagkalabas na pagkalabas ko tinanong ko yung bantay kung sino tumubos sa akin, “Yun oh.”, sabi ng bantay sabay turo kay Adrian, sa di kalayuan na papalakad papalayo sa amin.
First year pa lang pansin ko na si Adrian, di naman maipagkakaila na may itsura si Adrian, kaso nga lang suplado. Sa simula pa lang may gusto na ako kay Adrian, hanggang lumipas ang tatlong taon at 4th year na kami, wala pa rin nakaka alam na may gusto ako sa kanya, hanggang sa simpleng pa tingin-tingin lang ako sa kanya.
“Adrian!”, pasigaw kong tawag sa kanya. Lumingon sya at smile lang ang ginanti. Parang nawala ako sa sarili dahil sa ngiting iyon. Nabalik lang ako sa katinuan nung tinapik ako ni Cris sa balikat, isa sa mga kaibigan ko na nagpa kidnap for ransom sa akin. Ginantihan ko rin sya ng tapik na mas malakas sabay sabing, “Gago kayo ah! Saan yung iba? Bat ikaw lang?”, tanong ko. “Sila? Ayun nasa booth nililigpit yung mga gamit”, sagot nya. Nang makarating kami sa booth, wala na sila, yun pala umuwi na. kaya umuwi na rin kami ni Cris.
Pagkauwi ko ng bahay, di parin mawala sa isip ko ang ngiting iyon ni Adrian at ang mga tanong, “Bakit kaya ako tinubos ni Adrian?”, at yung na ang kinatulugan ko. Kinabukasan, excited akong pumasok, excited kasi mabibikwasan ko ang mga pasaway kong mga kaibigan at syempre makikita ko is Adrian. Nang makarating ako sa school deretso agad ako sa room.
“Ano, okay ba yung plano natin kahapon? Napagsama natin sina Carlo at Adrian.”, sabi ni Gino, isa sa mga kaigan ko. Dinig ko iyon sa may labas ng room kasi patago akong papasok habang minamasdan sila galing sa labas. “Paano? Paano nila nalaman na may gusto ako kay Adrian?”, tanong ko sa aking sarili. Kaya dali-dali akong pumasok at pinagbabatukan sila, di rin naman sila gumanti at sa halip, tumawa na lang. “Oh, musta ang pagiging Hostage? Nag enjoy ka ba?” tanong ni Cris. “Naman, nag enjoy yan.”, gatong pa ni Gino. “Kung sya nag enjoy, tayo rin nag enjoy. Haha”, pahabol ni Elton, isa pa sa kaibigan ko. “Enjoy? Sinong mag eenjoy kung makulong ka ng ilang oras?”, sagot ko. “Sus, kunwari ka pa! Alam na naming, noon pa!” pagkumpronta ni Gino. “Anong alam nyo na?” kaila ko. “Hay naku! Kahit nung first year pa tayo pansin na naming, kung hindi mo sya gusto, magagawa mo bang matitigan sya ng matagal at naka ngiti ka pa?” pang-iinis ni Elton. “Tumahimik nga kayo! Di naman yan totoo!” kaila ko ulit. “Sus! Kahit ikaila mo man yan, alam na naman ni Adrian na gusto mo sya. Haha” pambabara ni Cris. Nagitla ako at natulala. “Ha? Alam na nya? Bakit!? Kailan pa?”, tanong ko sa sarili ko. Nabasag lang yung katahimikan ng dumating na ang teacher sa first subject. Wala parin ako sa sarili habang silang mga kaibigan ko parang baliw sa kakangisi at kakatawa.
Habang may klase wala ako sa sarili, puno ako ng mga katanungan sa isip ko. Natigil lang yung nung tinawag ako ng teacher ko, “Mr. Cruz, is there any problem? You seems like you’re not in your self today.” Tanong ng aking teacher. “Sorry, ma’am, I’m just sleepy.”, palusot ko. Malapit nang matapos ang araw ko nang mapansin ko na walang Adrian na sumulpot ngayong araw. Nalungkot ako pero sa isip ko, okay lang siguro may practice lang at bukas andyan na sya. Pero kinabukasan at sa sunod pang mga kinabukasan eh wala pa ring Adrian na nakikita.
“Alam naming malungkot ka kasi wala si Adrian ngayong mga nakalipas na mga araw.”, bungad ni Gino. “Adrian na naman?”, kaila ko. “Sus friend! No need to deny na. Okay lang yan.”, dagdag pa ni Elton. Di ko na napigil ang aking sarili at wala na kong nagawa kundi ang maiyak. Hindi ko alam kung bakit, siguro dahil sa pagkakamiss ko kay Adrian dagdagan pa ng nakahanap ako ng karamay sa nararamdaman ko na nakakaintindi at malalabasan ko ng hinain. “Sige lang friend, iiyak mo lang yan”, sabi ni Elton habang hinahagod ang likod ko habang nakasandal ako sa balikat nya. “Bakit nga kaya wala si Adrian? May sakit ba sya? Aalis ba sya kasi nalaman nyang may gusto ako sa kanya?”, tanong ko sa kanila. “Yang ang di naming alam friend.”, sagot ni Gino. Wala na rin akong magawa kundi humagulgol na lng.
Makalipas ang isang lingo simula nung nag foundation day, wala pa ring Adrian na nagpakita, medyo nasanay na pero hindi pa rin nawawala ang katanungan na kung asan sya. Nang marinig ko ulit ang isang pamilyar na boses, “Excuse me, padaan.” Sa may pintuan kasi ako nakatunganga. Biglang bumalik ang aking diwa. Alam ko kung kaninong boses yun, kaya hinanap ko kung saan nanggagaling ang boses. Sa gulat ko, si Adrian! “Padaan ha”, sabi ni Adrian sabay ngiti sa akin.
“Class, siguro nagtataka kayo bakit nawala si Adrian ng mahigit isang lingo, kasi dapat mag mamigrate na sila sa Canada ng family nya, pero mas pinili nya ang magpaiwan.”, paliwanag ng adviser naming. “Ha? Bat nagpaiwan sya?”, tanong ko sa sarili ko.
Kidnap My Heart part 2
“Bakit ba siya nagpaiwan? Sino nang magbabantay sa kanya? Tsk, baka dahil sa Girlfriend nya kaya sya nagpaiwan.” Sabi ko sa sarili ko. Mas gumulo pa ang isipan ko parang sasabog ang utak ko, kaya I excused myself from our adviser at pumunta ako sa CR. Nag kulong ako sa isang cubicle sa pinaka dulo, di ko alam nag gagawin, natutuwa ako kasi bumalik na si Adrian, pero di mawala sa isip ko na, alam na nya na gusto ko sya, wala akong mukhang maiharap sa kanya. Di ko namalayan ang oras quarter to 12 na pala. Bago pa ako makalabas sa cubicle kasi nakakaramdam na rin ako ng gutom, nang may narinig akong kumpulan na tao na papasok sa CR. “Uy pare, aalis na pala kayo papuntang Canada, bat nagpaiwan ka pa?” sabi ng hindi masyadong pamilya na boses. Sa loob-loob ko alam ko kung sino ang kausap nya, si Adrian, hinintay ko ang sagot nya medyo mtgal bago nka sagot si Adrian. “Dahil sa love pare, kasi parang di ko kaya malayo sa kanya”. Nang marinig ko iyon parang gumuho ang mundo ko, feeling ko babagsak ako pero hindi ko nman maigalaw ang katawan ko. “Wala ka namang girlfriend dba? O bka meron ka at di mo lang sinasabi?”, tanong ng kausap ni Adrian sa kanya. “Wag ka na nga pre, matuwa ka na lng at di ka nawalan ng bestfriend ditto sa school, bilisan mo na ang pag-ihi dyan at malapit nang mag lunch break”, tugon ni Adrian sa kausap nya. Nakalabas na ang dalawa ay parang wala parin ako sa sarili ko, pilit kong lumabas pero parang ayaw ng katawan ko. Nag ring na ang bell hudyat na lunch break na, dun lang ako bumalik sa katinuan, dali-dali akong lumabas at nagtungo sa room. Hinihitnay na pala nila ako, at inabot sa akin ang bag. “Oh san ka ba galing? Bat mukha kang pinagsakluban ng langit at lupa? Dapat nga masaya ka kasi andito na si Adrian ulit”, tanong ni Gino. “Oo nga”, gatong pa ng ibang mga kaibigan ko. “Sus, nde ah masaya nga ako oh”, sabay unat ng bibig ko sa isang smiley shape. “Haha, oo na lang, para mawala yang lungkot mo ikain na lang natin yan, halina kayo sa canteen at baka magkaubusan na naman ng mga pwesto”, pag nayaya ni Cris sa amin.Natapos na lunch, ang klase sa hapon, pilit kong chinicheer-up ang sarili ko. Tama sila dapat nga masaya ako kasi andyan na si Adrian ulit, ano naman ngayon kung alam na nya, sa kita ko naman wala syang paki alam, di naman sya galit sakin. Papalabas na kami ng room ng mga barkada ko nang inapproach kami ng bestfriend ni Adrian, si Dereck, sya pla yung kausap ni Adrian kasi nabosesan ko. “Uy, punta daw kayo mamaya sa bahay ni Adrian, magpapa celebrate sya kasi pinayagan syang manatili dito. Pinapasabi nya kasi nauna na sya at mag aayos pa sya dun. Susunod na nga ako pagkatapos kong sabihin ito sa inyo”, sabi ni Dereck. “Don’t worry imbitado lahat ng klase, nasabihan ko na sila kanina”, pahabol nya. “Cgeh2, maasahan nyo kami, dba guys?”, sagot ni Elton na parang sure na sure talaga. “Yes, oh ikaw Carlo dapat present ka tlgah, di bale susunduin ka naming para sugurado”, dagdag pa ni Gino.
Nakauwi na ako sa bahay, feel ko ulit yung lungkot na di ko maipaliwanag.” Pupunta ba ako kina Adrian? Nakakahiya naman ata, isa pa baka andun lang yung babaeng dahilan ng di nya pag alis”, mga tanong ko sa aking sarili. Nagising na lng ako sa ingay ng doorbell, nakatulog pala ako sa kakaisip. “Hoy Carlo, san ka na ba?”, sigaw ni Gino na mukhang inip na. Dali-dali akong bumaba para pagbuksan sya ng pinto. “OMG! Ano yan di ka pa bihis?”, gulat nyang tanong. “Nakatulog ako eh, di na siguro ako pupunta”, sabi ko sa kanya. “Anong hindi? Minsan lang to mangyari, ayaw mo pa nun makikita mo na ang loob ng bahay ng pinakamamahal mo?”, sagot nya na may halong tawa. “Anong nakakatawa? Seryoso ako, ayokong pumunta”, galit kong sagot. “Hay naku! Kung ayaw mong pumunta, kalimutan mo nang may friend ka na ang pangalan ay Gino!”, pananakot nya na sa tingin ko parang seryoso. “Grrr. Fine, pero sandali lang tayo dun ah?”, sagot kong napilitan. Yun nga, nag bihis na ako at umalis na kami. Dala ni Gino ang kotse ng tatay nya, medyo malapit lng pla yung bahay ni Adrian nasa kabilang subdivision lang.
“Oh, andito na tayo”, sabi ni Gino. Malaki ang bahay nila, pinababa nya ako ng kotse sabi nya maghintay lang daw ako kasi susunduin nya pa yung iba naming friends, aayaw sana ako pero kumaripas na ng takbo yung kotse kaya wala na akong nagawa, ayokong pumasok sa loob, sa labas lang ako ng gate nag hintay, ilang minute na akong naghihintay, masakit na yung paa at balakang ko sa kakatayo kaya nag doorbell na lng ako. Ilang sandali pa may nagbukas ng pinto, kita ko si Adrian, ang gwapo nya sa board short nya at sa sando nyang puti. “Sya lang ba ang tao? Saan yung iba?”, pag-aalala kong tanong sa sarili. Kinabahan ako ng todo, ano ba to parang di ko kaya. Papalapit na sya at wala akong magawa. Binuksan na nya ang gate at pinapasok ako. “Uy Carlo, bat ikaw lang? San sila?”, bungad ni Adrian sa akin. Di ako maka salita, nakasagot man ako pero pa utal-utal. Sinabi kong may sinundo lang si Gino at paparating na, at nakiusap ako if pwede ba akong mag stay sa terrace nila, masakit na kasi ang paa ko kakatayo sa kakahintay. “ Sus, bat pa sa terrace eh pwede naman sa loob, andun sila sa loob kumakain, pasok ka na at medyo malamig dito”, paanyaya ni Adrian sa akin. So wala akong nagawa kundi pumasok na lang, kahit na parang sasabog na puso ko sa kaba.
Tanging tunog ng pinto ang narinig ko nung nakapasok na kami sa loob ng bahay, ang una kong napansin eh yung interior ng bahay, ang ganda. Pero huli ko nang namalayan na walang tao. “Huh? Saan yung iba? Sabi ni Adrian andito lang sila”, pagtataka kong tanong sa aking sarili. Nagulat akong may humawak ng kaliwang kamay ko. “Ang lamig ah, kinakabahan ka ba?”, ang nakakagulat na tanong nya. Naguguluhan ako, surprised, di ko maipaliwanag, “Bakit walang tao? Bakit nya hawak hawak ang kamay ko?”, tanong ko sa sarili ko. Hinila ako ni Adrian papunta sa kanya, ngayon nkayapos na sya sa akin. Ramdam ko ang init ng katawan nya. Kinakabahan ako pero nangibabaw ang tuwa na kinikilig. “Bakit? Bakit?” ang tanging tanong ko sa sarili ko. “Carlo, bat ka ba malungkot? Kung malungkot ka malungkot rin ako. Kaya tama na, okay?”ani ni Adrian. Wala nang kalagyan ang kaba ko at parang na overdose na ako dito at nawala yung hiya ko, inangat ko yung ulo ko at nakita ko ang maamo nyang mukha na nakatitig sa akin. Kita ko yung sinseridad sa mata nya. “Nalungkot ako kasi di ka naging masaya nung sinabi ni ma’am na mag-istay na ako, di mo ba alam na ikaw ang dahilan bakit ako nagpaiwan? Ha?”, ang nakakagulat nyang rebelasyon. Parang gusto kong maiyak sa tuwa na hindi ko maipaliwanag, ginantihan ko na lng sya ng yakap, hinahagod ko ang likod nya na parang kinakalma sya. “Bat di ka magsalita? Simula pa nung first year tayo alam ko na may gusto ka sakin, alam ko ring tinitignan mo ko parati. Noon parang naiilang ako, pero kalaunan okay lang at nagugustuhan ko. May kakaiba akong nararamdan sa iyo Carlo! Kaya nga pinakausapan ko ang classmates at barkada mo na isetup tayo ngayon”, dagdag pa nya. Luminaw na sa akin ang lahat at di ko mapigilan ang mapaiyak. Hinawakan nya ang mukha ko at pinahid nya papalayo ang luha ko at sa di inaasahan, naramdaman kong dumampi ang labi nya sa noo ko. Nagulat ako, “Adrian…”, ang tangi kong nasabi. “Shhh…”, tahan na. Bumaba sa ilong yung halik nya at ang pinaka aasam ko, naglapat yung labi namin. Parang teleserye na huminto yung oras na tlgang gugustuhin mong wag nang matapos pa.
To be continued.
Kidnap My Heart part 3
Para akong nakukuryente, nanginginig ang tuhod ko, feeling ko matutumba na ako pero mas nanaig ang tuwa at pagnanais n asana ay mas tumagal pa ang pagdampi ng pinaka-aasam kong mga labi ni Adrian. Nagulat ako nang inalis nya ang pagkakalapat ng kanyang labi sa akin at bigla nyang inalis ang kamay ko sa pagkakayakap sa kanya, nalungkot ako. “Ayaw na ba nya? Nagsisi na ba sya sa ginawa nya?”, tanong ko sa aking sarili. Bago pa man ako manglumo ng lubusan, pagkatapos nyang matanggal ang pagkakayakap ko sa kanya ay kinuha nya ang dalawa kong kamay at nilagay sa kanyang may dibdib. Ramdam ko ang init at pagtibok ng kanyang puso habang nag-tititigan lamang kami. Kitang-kita ko sa kanyang mga mata ang galak at senseridad, na para bang may gusto syang sabihin. “Adrian, okay ka lang ba? Baka lasing ka lang”, paglakas loob kong tanong at pilit akong lumayo sa kanya. Mas hinigpitan pa nya ang hawak nya sa kamay ko, nanglaban ako pero parang wala akong lakas, gusto ng isip ko na lumayo pero ayaw ng katawan ko. Niyakap nya ako ng mahigpit para hindi makalayo sa kanya.“Siguro nga lasing ako, lasing ako sa pagmamahal ko sa iyo. Kung lasing man ako, hindi pa rin ito magbabago”, sabi ni Adrian na tila pilit akong pinapakalma. Nagulat ako sa mga sinabi nya, “Pe..pe..ro”, pa utal-utal kong sagot. “Ano ba Carlo!? Di mo ba ako gusto? Di mo ba alam na in relationship ako? Walang naka link dun, kasi ikaw lang ang hinihintay ko!”, mga salitang mga binatawan nyang nagpagitla sa akin. “Totoo ba ito? Si Adrian, na noon pa ay gusto ko na, nagtatapat ng pagmamahal na nararamdaman ko rin sa kanya”, mga tanong na umiikot sa isipan ko. “Adrian…”, tangi kong nasambit. “I love you! I love you, Carlo. Kung gusto mo ligawan pa kita bago mo ko sagutin, ikaw lang ang dahilan bakit andito pa ako sa Pilipinas ngayon. Ano, magsalita ka Carlo”, sabi nya na nanunuyo. “Oo, Adrian! Mahal rin kita, wag ka na ngang mag-isip ng kung ano jan. Since first until now, wala paring nagbabago sa feelings ko para sayo. Sa katunayan, mas pa ngayon”, lakas loob kong sagot sa kanya at parang automatikong gumalaw ang mukha ko at hinalikan sya. Nung una naglapat lang ang mga labi namin, pero sa gulat ko, gumalaw ang labi ni Adrian, he kissed me passionately, sinisipsip nya ang upper lips ko at ako sa lower lips nya. Wala ng paglagyan ang kasiyahan ko, at nakaakramdam narin ako ng pag-init ng katawan, nang biglang nilabas nya ang dila nya. “Anong gagawin ko? Hindi pa ako gaano eksperto sa paghalik?”, bigla kong naitanong sa aking sarili. Nilabas ko rin ang aking dila at sa gulat ko ay sinipsip nya ito. Tumagal kami sa ganoong ayos habang nakasandal sa may pintuan. Alam ko pareho kaming nag-iinit, hindi naman ito bago sakin kasi nakakanood rin naman ako ng mga x-rated na video sa mga porn sites. Dahil na siguro sa bugso ng damdamin, hinubad ko na ang puti nyang sando, ramdam na ramdam ko ang init ng kanyang katawan, hinahaplos ko ang dibdib nya gamit ang dalawa kong kamay pababa sa tyan nya. Humahalinghing sya sa ginawa ko na nagbibigay ng mas lalong kasiyahan sa akin. Habang sya naman ay hinahagod ang likod ko, mas lalong nagiging mapusok ang halikan namin, kumawala sya sa pagkakahalik at hinalikan ang pisngi ko, tenga at ang kinakikilitian kong parte ang leeg, nakakakiliti sya na masarap. Humahalinghing ako ng medyo malakas at ramdam kong nasisiyahan sya rito. Hinuhubad na rin nya ang tshirt ko habang patuloy parin sya sa ginagawa nya. Nang matapos nyang hubarin ang shirt ko ay dali-dali nyang sinipsip ang utong ko. Dinidilaan nya ito na parang batang gutom na gutom. “ahhh, Adrian, ano yang ginagawa mo, ahhh, nakakakiliti”, sabi ko sa kanya, pero hindi nya ako pinansin, sinususo nya ang isa kong nipple habang yung right nipple ko eh nilalaro ng left hand nya. Lumalakas ng lumalakas ang halinghing ko, “ahhhh…Adrian sige pa”. tumagal rin ito salitan nyang sinususo ito, libog na libog na ako at init na init. Nagulat na lang ako ng hinila nya ako papalayo sa kinatatayuan namin. “Dito tayo sa may sofa, nangangawit na ang paa ko kakatayo”, pakiusap nya sa akin. Kitang-kita ko ang libog sa mukha nya na pinagpapawisan sya sa ulo at sa katawan nya, na mas nagbibigay ng appeal sa kanya. Sumunod na lng ako sa kanya.
Kidnap My Heart part 4
Medyo malaki yung sofa nila, pwedeng makahiga kahit tatlong katao. Umupo muna ako sa gilid ng sofa, umupo naman sya sa right side ko. Hinawakan ng kamay nya ang isang legs ko at hinihimas at unti-unting lumalapit ang mukha nya sa akin. “DING-DONG! DING DONG!”, nagising ako bigla at nahulog sa aking kama. “Hoy! Carlo, asan ka na? Si Gino to!”, pasigaw na tawag sa akin ni Gino. “Shit! Panaginip lang pala”, sabi ko sa sarili ko. Napalitan ng lungkot at paghihinayang ang libog na nararamdaman ko kanina. “Carlo, yuhoo. Mag sasapung minuto na ako dito. Tulog ka ba? Buksan mo na itong Gate”, pdabog na sabi ni Gino. “Oo na! Sorry nakatulog ako”, dungaw ko sa aking bintana.Mag iisang taon na rin na ako lang ang naninirahan sa amin, kasi nadestino sina mama at papa sa may Cavite at may bahay kami doon. Hindi ko naman maiwan yung school, kasi nga graduating na at biglaan lng yung pagkaka relocate sa kanila. Umuuwi naman sila dito pag Sunday, minsan nga nakakligtaan nila, pero okay lang, di ko pa namn naranasan nag magutom. Habang pababa ako ng hagdan, feeling ko ramdam ko parin ang labi ni Adrian, yung mainit nyang katawan, yung amoy nyang naamoy ko lang pag dumadaan sya ng malapitan sa akin.
“Hay salamat, at nakalabas karin, pero ano yan at hindi kpa bihis at nka school uniform ka pa?”, gulat na tanong ni Gino. “Nakatulog nga diba? Sus, pasok ka nga muna kanina ka pa pasigaw-sigaw”, tugon ko kay Gino. Pagkapasok namin parang naulit lang yung nasa panaginip ko. “Ano ito deijavu? Sana nga..”, sabi ko sa aking sarili na may halong pag-aasam na sana magkatotoo yun. Pero mali pala ako, pagkarating namin, marami nang sasakyan sa labas at marami na ring tao sa may terrace nila. Iba ang bahay na nasa panaginip ko, pero hindi nman nagkakalayo sa laki, sadyang iba lang sya. Yung mood na pagkasabik eh napalitan ng lungkot. Pinababa na ako ni Gino kasi susunduin daw nya sina Elton at iba pa. Nung una nagpumilit akong sumama kasi iiwan nya daw ako, pero kalaunan medyo nagdadalawang isip na akong sumama kasi nasa isipan ko na baka may chansang magkatotoo yung panaginip ko. Pina-alis ko na lng si Gino kahit na wala ako, sa labasan na lang ako tumambay, sa may gate nang nakita pala ako ni Dereck at pinagbuksan ako ng gate. “Uy, pasok na, kanina ka pa ba? Bat ikaw lang mag isa?”, paanyaya nya sa akin. “Sinundo pa ni Gino yung iba eh, nagpaiwan na lng ako baka di na sila magkasya”, sagot ko. Pumasok na ako, di ko pa nakikita si Adrian, siguro nasa loob pa. Halos mga soccer player sa school yung nakikita ko, at yung iba mga barkada nya sa classroom. Medyo nahihiya akong nagpatuloy sa paglalakad patungo sa terrace. “Wag ka na ngang mahiya Carlo, parang iba nman kami sa iyo. Kung naiingayan ka pwede ka naman sa loob, nagiinuman kasi kaya maingay, pasok ka lang mga girls ang anjan, ayaw kasing uminom”, suwestyon ni Dereck sa akin. Talaga naman talagang maingay sila at wala rin ako sa mood para mkipag halubilo sa ngayon. Di naman ako supladong tao, pero talagang hindi ko feel sa ngayon. Pumasok ako na umaasang andyan si Adrian, naghihintay, at magtatapat sa akin gaya ng sa panaginip ko. Pero pagbukas ko may ilang kalalakihan at meron din namang mga babae, siguro mga magsyotang gusting mapag isa. Ibang-iba sa panaginip ko ang itsura ng loob ng bahay, maganda parin sya kaya nga lang nakaklungkot isiping parang nawawalan na ako ng pag-asa n asana ay magkatotoo man lang iyong panaginip ko. So lumabas na lang ako ulit at piniling makahalubilo yung mga kaibigan ni Adrian.
“Asan nga kaya si Adrian? Bakit wala sya?”, tanong ko sa aking sarili. “Oh, Carlo tagay ka muna”, alok ni Dereck sa akin. “Di ako umiinom Dereck eh”, tanggi ko. “Sus! Eto naman ngayon lang, di yan mapait mix drink yan, di mo malalsahan ang pait”, panunuyo nyang uminom ako. Napilitan na lang ako, respeto kung baga. Iilan lang ang kainuman ko, kasi kumpol-kumpol, yung sa amin mga classmates ko, at yung sa isang grupo eh yung ka team mate nya sa soccer. Nkaka ilang shot na ako at wala paring Adrian na nagpakita at yung mga Kaibigan ko eh wala parin. “Asan na ba sila? Asan ka na Adrian?”, tanong ko sa aking sarili. “Oh mukhang malalim ang iniisip mo dyan Carlo?”, tanong sa akin ni Michael, classmate ko, barkada rin ni Adrian, kung ikukumpara ko silang talong magbabarkada, si Michael ang pangalawa sa kanila, siyempre si Adrian parin ang akin. “ah, nagtataka lang ako bat wala pa yung friends ko”, sagot ko. “Naku, itagay mo na lng yan Carlo”, tugon ni Michael sabay abot ng shot glass. Inaabot ko yung shot ko nang mapansin kong di matanggal ang pagkatitig sa akin ni Michael. Nakakaramdam ako ng kakaiba sa kanya, di naman kami close. Natatakot ako pero parang hindi naman iyon ang ibig nyang iparamdam.
Kidnap My Heart part 5
Binalewala ko na lang ang mga titig ni Michael. Inisip ko na lang na baka lasing lang. Nakakramdam narin ako ng pagkahilo nang tumunog ang phone ko. Nag text si Gino, “Friend, sorry di na ata kami makakapunta, si Elton kasi gustong magpasama kasi may imemeet syang nakilala nya sa facebook, delikado na, pero iakw safe ka namn jan di ba? Ingat ah. See you sa school sa Monday”. Matapos kong basahin ang text message, biglang may bumusina sa labas. May bumaba sa kotse, si Adrian pala, at may naaninag akong katabi nya sa may front seat, sa isip ko bka friend nya lang na tga soccer team. “Dereck, pakibukas naman yung gate”, tawag ni Adrian kay Dereck. “Sure pare, No problemo!”, sagot ni Dereck na halatang medyo lasing na. Nakapasok na yung sasakyan sa may garahian, unang bumamaba si Adrian, sumunod nman yung nsa front seat. Sa gulat ko, babae pala. Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Nalungkot ako na naiinis na para bang nag-seselos, hindi ko alam kung ano ang mararamdaman, di ko alam ang gagawin. “Sino ang babaeng yan? Ano na ang gagawin ko?”, tanong ko sa sarili ko. Bago pa man makalapit sina Adrian at yung babae ay dali-dali na akong umalis, hindi na ako nagpaalam, wala na akong paki-alam kung anong isipin nila. Mas gusto ko pang umalis kesa na mas masaktan kung mananatili pa ako roon.Nakalabas na ako sa subdivision, hingal ako sa pagtakbo. Kung umaga iyon cguro pagkakamalan akong baliw o di kayay magnanakaw na gustong makapuslit. Umupo na lang muna ako sa waiting shed at nag muni-muni. Ilan pang minuto nang medyo humupa na ang aking nararamdaman, medyo nawala na ang aking kalasingan nang may umupo sa aking bandang kanan at hinawakan ako sa balikat, para akong robot na nkapagsabi ng, “Adrian?”. Umaasa akong si Adrian nga yun, agad akong lumingon pero sa laking gulat ko si Michael. “Bakit sya andito? May nag-utos ba sa kanya?”, tanong ko sa sarili ko. “Michael, bat ka andito? Sinong nagpapunta sa iyo dito?”, agad kong tanong sa kanya. “Puro ka na lang Adrian, Carlo!”, pasigaw nyang sabi sa akin. “Anong problema nitong taong to?”, pagtataka kong tanong sa aking sarili. “Puro ka na lang Adrian, paano ako?”, patuloy nyang paglalahad. “Anong nangyayari sayo Michael? Tama na nga Lasing ka na!”, bulyaw ko sa kanya. “Carlo, gusto kita, di mo ba pansin? Siguro nga hindi mo pansin kasi busy ka kay Adrian, si Adrian na lagi mong pinagmamasdan. Tinitignan mo sya na habang ako ay pinagmamasadan ka”, sabi nya sa akin na para bang maiiyak na. “Michael ano ka ba, lasing ka lang”, tugon ko sa kanya. Sa gulat ko ay nakalapat na ang kanyang mga labi sa akin. Crush ko rin si Michael pero mas si Adrian, kahit sino cguro ay magakka crush kay Michael, kahit yung mga kabarkada ko eh nababaliw kay Michael. Kahit na ganoon, naitulak ko sya dahil sa gulat. “Ano ba! Manhid ka ba? Di mo ba nakita na may Girlfriend na si Adrian? Di ba yun ang dahilan kya kumaripas ka ng takbo?”, sumbat ni Michael sa akin. Lalong tumatak sa isipan ko ang mga katagang ‘may girlfriend na si Adrian’ natahimik ako at gusto kong umiyak pero hindi ko magawa. Isang mahigpit na yakap ang ginawa ni Michael. “Carlo, bigyan mo ako ng pagkakataon na iparamdam at ipakita sayo na mahal kita!”, sabi ni Michael habang cinocomfort ako. Nanatili akong tahimik, nag-iisp ako pero walang pumapasok sa utak ko, basta ang alam ko nasasaktan ako. Biglang hinawakan ni Michael ang magkabilang pisngi ko at hianrap sa mukha nya, “Carlo tignan mo ang mga labi ko, ‘I love you’, mga katagang gusto ko sanang marinig kay Adrian. At hinalikan nya ako pagaktapos nyang sabihin ang mga katagang yun. Siguro ay dahila na rin sa nka inom kami ay wala kaming paki-alam kahit na sa gilid pa kami ng kalsada naghalikan, gumanti rin ako sa halik nya, di ko maipaliwanag pero masaya ako kasi kahit papano may nagmamahal sa akin. Naisip ko na siguro si Michael talaga ang para sa akin. Tumagal rin ang aming halikan ng ilang minuto. Nararamdaman kong nag-iinit narin sya, pero ibglang nag ring ang fone nya, rinig ko ang boses na galing sa phone nya, si Adrian. “Asan ka na Michael? Nasundan mo na ba si Carlo?”, rinig ko sa phone ni Michael. Bago pa man ako makarinig ng ilan pang mga salita eh nag excuse na si Michael. “Bakit tumawag si Adrian kay Michael at tinatanong pa na if nakita na ba nya ako?”, tanong ko sa aking sarili na medyo naguguluhan. Ang naisip ko na lng na, siyempre sinong hindi magtataka na umalis akong bigla ng walang paalam.
To be continued…
Monday, November 28, 2011
Kidnap (Complete Story)
May mga nagsasabi na pwede daw magbago ang isang tao dahil lamang sa pag-ibig. Dahil din sa pag-ibig ay ginagawa ang lahat makapiling lamang ang taong iyong minamahal. At ang pagibig ay kusang kumakatok sa ating puso ng hindi mo napaghahandaan at kapag kumatok na ito ay wala ka ng magagawa kung buksan ang iyong puso. Noong una ay natatawa lang ako sa kasabihang ito. Subalit minsan, dumadaan sa ating buhay ang mga pagkakataon na tila nagpapatunay sa atin na totoo nga ang kasabihang ito. Siguro nga. Ah ewan, basta heto ang nangyari sa akin kaya parang gusto ko ng paniwalaan ang kasabihang ito.
Syempre ako ang bida sa istoryang ito kaya gagandahan ko na ang mga katangiang babanggitin ko tungkol sa akin. Simula ng mag-aral ako ay lagi na lang ako napapaakyat sa entablado tuwing graduation o recognition day upang sabitan ng medalya. Dahil dito proud na proud ang aking mga magulang lalung-lalo na si Mommy. May kaya ang aming pamilya kaya sa exclusive school for the boys ako nila pinapag-aral. Sunod din ako sa layaw kaya naman halos lahat ng nauusong laruan ay bibinili sa aking ng Mommy ko. Kung sa damit din lang ay di rin ako nagpapahuli sa uso. Signature clothes pa ang laging binibili namin ng Mommy ko. Nag-iisa kasi akong anak. Ang higit sa lahat ay napakandang lalaki ako na halos di mo makikitaan ng peklat o ano mang imperfections sa katawan. Alagang-alaga kasi ako ni Mommy simula ng ipanganak ako. In short lahat na yata ng katangian ay nasa akin na, na labis namang kinaiinggitan ng ilan sa mga classmates ko. Christian pala ang pangalan ko.
Ganoon pa man ay hindi ako lumaking mayabang. Inggit man ang karamihan ng mga classmate ko sa akin ay hindi nila makuhang magalit o awayin ako dahil mabait pa rin ako sa kanila. Natural sa akin ang pagiging masayahin na tila ba walang dinadaanang problema sa buhay. Ganoon lagi ako hanggang makatapos ako ng high school. Subalit ng mag-college ako ay naiba ang takbo ng aking school life. Naging yabang ang tingin ng karamihan sa pinakikita kong kabutihan o sa pagiging approachable ko. Naging campus figure kasi ako lalung-lalo na sa mga chick. Pero naging maingat pa rin ako sa panliligaw ko ng chick. Ayaw kong makasakit ng damdamin ng ibang lalaki.
Subalit ayon nga sa kasibihan kanina, nang tinamaan ako ni cupido ay nabali ang prinsipyo kong iyon. Na-in-love ako sa isang chick na meron na palang boyfriend. At hindi basta-basta yung boyfriend niya. Isa itong anak ng isang mayamang pulitiko. Nang mabalitaan ng boyfriend niya ang aking panliligaw ay nagsimula na akong makatanggap ng death threat. Dahil dito ay lagi na akong pinapasamahan ng bodyguard ng Daddy ko. Gayun pa man ay nagpatuloy pa rin ako sa panliligaw sa chick na iyon. Sa aking panliligaw ay ni minsan ay di ko nakita ang kanyang sinasabing boyfriend. Kaya wala akong idea kung anong itsura niya.
Sa pagpupursige ko sa panliligaw ay napasagot ko yung chick at hiniwalayan na niya ang boyfriend niya. In short, naging kami na. Masaya na sana kaming dalawa ng biglang dukutin ako ng mga di kilalang tao. Marahil ay mga tauhan ng dating boyfriend ng girlfriend ko na ngayon. Dinala ako sa isang bahay na malapit sa dagat. Subalit di ko alam kung saan iyon dahil nakapiring ang aking mga mata ng dalhin nila ako doon. Ang alam ko lamang ay tabing dagat iyon dahil dinig na dinig ko ang paghampas ng mga alon sa dalampasigan. Laking takot ko ng mga sandaling iyon dahil alam ko na katapusan ko na. Wala akong magawa kundi sumunod sa lahat ng sabihin ng mga lalaking iyon.
Nakapiring pa rin ang aking mga mata ng igapos nila ako sa isang silya. Nadinig ko noon na may isang lalaking pumasok sa silid na tinatawag nilang boss. Isang malutong na mura ang una kong narinig mula sa bagong dating at ako nga ang kanyang minumura. Papalakas ng papalakas ang tinig na naririnig ko dahil papalapit na pala siya sa akin. Hanggang sa makaramdam na lang ako ng isang malakas na suntok na dumapo sa aking kanang pisngi. Naisin ko mang gumanti ay di ko magawa dahil sa pagkakagapos ko at nakapiring pa rin ang aking mga mata. Nagpatuloy pa rin siya sa pagmumura sa akin at ilan ding masasakit na suntok ang tinanggap ng aking katawan.
Maya’t maya pa ay nakarinig ako ng mga footstep papalayo sa akin. Tapos may nagbukas ng pintuan at nang maisara iyon ay nanahimik ang lahat. Noon ako nakaramdam ng grabeng sakit sa buo kong katawan at tila may dugo pa ang aking labi. Napaiyak ako sa sakit pero kahit anong gawin ko ay hindi pa rin ako makakilos sa higpit ng pagkakagapos sa akin. Marahil ay isang oras na ang nakalipas ng may nagbukas muli ng pintuan. May taong pumasok sa loob ng silid na iyon. Nang lumapit siya sa akin ay sinabi niyang papakainin niya ako. Gutom na gutom na rin ako ng mga oras na iyon kaya pinilit kong kainin ang bawat isubo niya sa akin. Medyo nahirap ako sa pagsubo ng pagkain dahil sa pagkakapiring ng aking mga mata. Nakiusap tuloy ako sa kanya na alisin muna ito.
Pumayag naman yung taong nagsusubo ng pagkain sa akin at inalis niya ang piring sa aking mga mata. Dahil sa matagal na pagkakapiring sa aking mga mata ay mga ilang minuto ding nag-adjust ang aking mga mata sa liwanag. Nang makita ko ang pagmumukha ng nagpapakain sa akin ay nagtaka ako dahil hindi naman siya mukhang boy sa bahay na iyon o isang mukhang masamang tao. Ang mga suot niya ay pawang mamahalin din.
“Ako ng pala si Justin.” ang pakilala ng lalaking nagpapakain sa akin.
“Christian pare, ang pangalan ko. Salamat sa pagkain, pare. Pero sino ba ang nagpa-kidnap sa akin?” ang pakilala ko naman at tanong ko rin sa kanya.
“Pasensya ka na pare. Di ko pwedeng sabihin kasi baka ako naman ang malintikan nyan.” ang tugon naman ni Justin.
“Di ka naman yata boy o katiwala dito sa bahay. Wala sa itsura mo ang pagiging boy o tauhan ng gagong iyon.” ang pag-usisa ko pa kay Justin.
Binalewala niya ako at iniba niya ang aming usapan.
“Pasensya ka na uli pare ha. Mabait naman yung kumidnap sa iyo. Pero hayaan mo ako ang bahala sa iyo. Kapag may pagkakataon ay itatakas kita dito.” ang nasabi sa akin ni Justin.
“Magbabayad kung sino man ang gumawa sa akin nito. Tiyak na mabubulok siya sa bilangguan.” ang paggalit kong nasabi kay Justin.
Pinakain ako ni Justin hanggang maubos ang dala-dala niyang pagkain. Matapos akong kumain ay piniringan niya akong muli at pinagbilinan na huwag sasabihin kanino man na tinanggal niya ang aking piring sa mga mata. Subalit bago pa man niya naibalik ang aking piring ay nakiusap muli ako na magji-jingle lang muna ako. Dali-dali niyang kinalas ang pagkakatali ko sa silya. Gusto ko mang manlaban upang makatakas ako ay hindi ko magawa dahil sa sakit ng katawan ko.
“Pare, tara doon tayo sa banyo” ang sabi ni Justin. “Kailangang samahan kita hanggang sa loob kasi hindi ko pwendeng tanggalin ang tali mo sa mga kamay.” ang dugtong pa ni Justin.
Nang tumayo ako patungo sa banyo ay noon ko nakita ang kabuuan ng silid. Silid tulugan pala ito na may isang kama, tv at component. May sarili pa itong banyo.
“Pare, pasensya na muli kasi I have to unzip your pants at syempre mahahawakan ko iyang tinatago mo diyan.” ang paalam ni Justin.
“No problem pare. Ayaw mo naman alisin ang tali sa kamay ko kaya ikaw na ang bahala dyan.” ang tugon ko sa kanya.
Akala ko ay ibababa lamang ni Justin ang zipper ng pantalon ko at ilalabas ang aking alaga para makaihi ako. Subalit, sinimulan niyang alisin ang pagkakabutones ng pantalon ko bago niya ibinaba ang zipper nito. Ibinaba niya ito ng kaunti ang pantalon ko at ibinaba niya rin ng kaunti ang brief ko at inilabas ang aking alaga. Medyo nagtaka ako sa kanyang paghawak sa aking alaga dahil pati ang mga bayag ko ay sapu-sapo niya na kasama ang aking alaga. May kaunting kiliti akong nadama dahil sa pagsapu niya ng bayag ko kaya medyo nabuhay ng kaunti ang aking alaga at isa pa, first time yun na mahawakan ng ibang tao.
Nangiti lamang si Justin sa akin ng mapansin niya na lumaki ng kaunti ang aking alaga. Nang matapos akong umihi ay ipinagpag ni Justin ang aking alaga. Medyo tinagalan niya muli ang pagpagpag dito at mukhang kapit na kapit ang kanyang kamay sa aking alaga. Matapos ay iniayos na niya ang aking alaga sa loob ng aking brief at itinaas ang aking pantalon at isinara nya na rin ito. Lumabas kami ng banyo at muli niya akong pinaupo sa sila at tinaliaan niya ako agad. Ibinalik din niya muli ang piring ko sa mga mata. Di na siya nagtagal sa loob ng silid at lumabas na siya agad.
Ilang minuto muli ang nakalipas ng bumukas ang pinto at may ilang mga footstep akong narinig. Lumapit sila sa akin at inalis ang pagkakatali ko sa silya.
“Hatinggabi na pare at baka gusto mo ng matulog. Dito ka muna sa kama magpahinga.” ang sabi ng isang lalaki sa akin.
Pinahiga ako sa kama at inalis ang pagkakagapos ng aking mga kamay. Akala ko ay hindi na nila ako igagapos. Subalit may humawak sa dalawa kong kamay at itinali marahil sa magkabilang gilid ng headboard. Nakiusap ako na alisin na ang piring sa aking mga mata subalit binalewala pa rin nila ang aking pakiusap. Sa halip ay itinali nila ang dalawa kong paa sa magkabilang gilid ng kama. Tapos ay iniwan na nila ako.
Dahil sa sakit ng katawan ko ay agad din akong nakatulog kahit nakatali ang aking mga kamay at paa. Subalit nagising din ako ng maramdaman ko na may humihimas sa aking alaga. Bukas na ang zipper ng aking pantalon at nakalabas na ang aking alaga ng magising ako. Wala akong idea kung sino ang gumagawa sa akin nun. Maya’t maya pa ay biglang may dumila sa ulo ng aking alaga. Yun marahil ang naging dahilan kung bakit unti-unting nabuhay ang aking alaga. Lalo na ng isubo niya ang aking alaga, nagalit ng husto ang aking alaga. Kaya naman sa halip na pigilan ko siya sa kanyang ginagawa ay nagparaya na lang ako dahil sa kung anong sarap na nararamdaman ko ng mga sandaling iyon.
Simula ng isubo niya ang aking alaga ay hindi na niya ito nilubayan. Labas pasok ang aking alaga sa loob ng kanyang bibig. Hanggang sa sumabog ang katas ko sa loob ng kanyang bibig. Sinipsip niya iyon at sinaid ang lahat ng lumabas doon. First time kong maranasan ang ganoon kaya marahil napakaraming katas ang lumabas sa akin. Nang tumigil siya sa pagsuso sa aking alaga ay naramdaman ko na naman na hinihimas niya ito. Bigla ko ring naramdaman na hinahalikan na niya ako sa labi. Pilit kong iniiwas ang aking labi pero medyo nasarapan ako sa kanyang ginagawa sa lambot ng kanyang labi at bango ng kanyang hininga. Bumigay din ang aking mga labi at nakipaghalikan na rin ako sa kanya.
Matagal din kaming naghalikan na naputol lamang ng muli niyang isubo ang aking alaga na noon ay tigas na tigas pa rin. Halos mabaliw ako sa aking nararamdaman habang sinususo niya ang aking alaga. Lalo ng pinilit niyang ilabas ang aking bayag at isubo ang mga ito. Ewan ko pero ang dating takot na nararamdaman ko ay napalitan ng kalibugan ng mga oras na iyon kahit hindi ko alam kung sino ang gumagawa sa akin nun. Ang nasa isip ko ay isang babae iyon dahil sa labot ng mga labi at tila pambabae ang pabangong gamit ng taong iyon. Di nagtagal ay sumabog muli ang katas ng aking alaga at tulad ng dati ay wala siyang sinayang na katas ko.
Pagkatapos nun ay iniayos na niya ang aking brief at pantalon. At kahit anong tanong ko kung sino siya ay walang salita siyang binitawan hanggang sa iwan niya ako sa silid. Simula ng iwan niya ako ay di na ako muling nakatulog. Maya’t maya pa ay may pumasok muli sa silid na iyon.
“Pare, si Justin ito. Mag-ready ka at itatakas kita dito.” ang bungad ng lalaking pumasok sa silid.
Inalis niya ang piring sa aking mga mata. Kasunod nun ay inalis din niya ang mga tali sa aking mga kamay at mga paa. Binulungan niya akong huwag lilikha ng ingay para hindi kami mabuko.
“Salamat, pare.” ang sabi ko kay Justin.
Tumango lamang si Justin at sinenyasan niya ako na manahimik lamang. Lumabas kami ng silid at dahan dahan din kaming lumabas ng bahay. Paglabas namin ng bahay ay pumunta kami sa dalampasigan at sinugod namin ang madilim na dalampasigan papalayo sa bahay na iyon. Sinundan ko lamang si Justin hanggang sa makarating kami sa gilid ng daan at may naka-park na isang kotse doon.
“Pare, inihanda ko iyang kotse sa pagtakas mo.” ang nasabi ni Justin.
“Salamat pare. Pero sino nga ba ang mga kumidnap sa akin?” ang pasasalamat at tanong ko kay Justin.
“Mamaya na natin pag-usapan iyan. Ang mahalaga ay makaalis na tayo dito.” ang naging tugon ni Justin sa akin. “Heto ang tubig at uminom ka. Mukhang pagod na pagod ka ha.” ang alok sa akin ni Justin.
Kinuha ko ang bote ng tubig at uminom na ako. Di pa kami nakakalayo ay nakaramdam ako ng pagkaantok.
“Pare, tulog lang muna ako. Grabe na itong antok at pagod ko.” ang paalam ko kay Justin.
“No problem pare. Gigisingin na lang kita kung kailangan.” ang tugon naman ni Justin.
Simula ng ipikit ko ang aking mga mata ay wala na akong namalayan sa aming dinaanan. Pagkagising ko na lamang ay nasa Metro Manila na kami at mataas na ang sikat ng araw.
“Pare, pasensya na pare at hindi na kita ginising. Ang sarap kasi ng tulog mo.” ang panimula ni Justin.
“Ok lang yun pare. Saan na ba tayo?” ang tanong ko sa kanya.
“Daan muna tayo sa bahay para makapagayos ka bago ka umuwi.” ang paanyaya ni Justin.
“Huwag na pare. Baka nag-aalala na ang aking mga magulang. Kailangan ko ring umuwi bago makapagreport sa mga pulis sa nangyari sa akin.” ang sabi ko naman kay Justin.
“Pare, pakiusap ko lang na patawarin mo na yung gumawa sa iyo nyan. Tutal nakalaya ka na at walang masamang nangyari sa iyo.” ang pakiusap ni Justin.
“Pare, hindi naman pwede ang ganun. Dapat pagbayaran nila ang ginawa nila sa akin.” ang pagpipilit ko kay Justin.
“Please lang pare. Nakikiusap ako sa iyo.” ang muling pakiusap ni Justin.
“Pero papano ang mga magulang ko na sigarado akong alalang-alala na sila sa mga oras na ito.” ang sabi ko pa kay Justin.
“Pare, please lang. Tiyak na madadamay ako kung magkakaroon ng imbestigasyon. Aaminin ko sa iyo na isa sa mga barkada ko ang gumawa nito. Napagkamalian lamang nila ikaw sa pagdukot sa iyo. Maimpluwensyang tao ang mga magulang niya kaya kahit ano ay tiyak na gagawin nila para mapawalang sala ang kanilang anak. Kung gusto mo ako ang kakausap sa kanila para mabayaran ka sa mga pinsalang naidulot nito.” ang pagmamakaawa ni Justin.
“Pag-iisipan ko pare.” ang tanging naisagot ko kay Justin.
“Tawagan mo na nga pala ang mga magulang mo para di na sila mag-alala.” ang sabi ni Justin sabay abot ng kanyang cellphone.
Tinawagan ko ang aking mga magulang pero sa halip na magsumbong sa nangyari ay nasabi ko na lamang na binigyan namin ng sorpresa ang isang kaibigan namin kaya nagpunta kami sa isang beach. Pagdating ko sana doon sa beach ay tatawagan ko sila. Pero walang signal ang cellphone doon. Nawala ko rin ang aking cellphone sa beach na iyon kaya gamit ko ang cellphone ng kaibigan ko. Ewan ko kung saan ko nakuha ang mga paliwanag na iyon. Pero parang naawa lang ako kay Justin kaya ko nasabi ang mga iyon.
Tumuloy muna kami sa bahay nina Justin. Nasa isang exclusive na subdivision iyon at napakalaki nito. Isang guard ang nagbukas ng gate at ilang maid din ang sumalubong kay Justin sa pagpasok namin sa bahay.
“Sina Mama at Papa.” ang tanong ni Justin sa mga maid.
“Sir, nakaalis na po.” ang tugon ng isang katulong.
“Tara, pare doon tayo sa silid ko.” ang paanyaya ni Justin. “Pakihanda pala kami ng makakain mamaya.” ang utos naman ni Justin sa mga maid.
“Ang laki ng bahay nyo pare.” ang nasabi ko kay Justin sa pag-akyat namin sa hagdanan papunta sa kanyang silid.
Hindi na sumagot si Justin at tinungo na lamang namin ang kanyang silid. Pagpasok namin sa loob ay binigyan niya ako ng tuwalya at iniabot din ang ilang damit niya.
“Magkasing laki naman tayo at magkasukat siguro tayo sa baywang.” ang sabi ni Justin.
“Medium ang t-shirt ko at 30 ang waistline ko.” ang sabi ko naman sa kanya.
“Tamang tama ang mga iyan. Yung brief pala ay bago lang iyan at di ko pa naisusuot at kahit nagamit ko na ay wala naman akong sakit.” ang biro ni Justin sa akin. “Sige pare, una ka ng maligo.” ang dugtong pa niya.
Pumasok ako ng banyo at sinimulan ko na ang pagligo. Wala na ang mga sakit sa aking katawan maliban lamang sa maliit na pasa sa aking pisngi. Sa aking pagligo ay naalaala ko muli ang taong sumuso sa aking alaga at akin na ring nakahalikan noong madaling araw. Ewan ko pero dahil sa naisip kong iyon ay sinimulan kong himasin ang aking alaga na noo’y nagsisimula ng magalit. Hanggang sa bumilis ang paghimas ko sa aking alaga at di nagtagal ay nagpasabog itong muli. Bigla kong naalaala na wala ako sa sarili naming bahay at baka naghihintay na si Justin na matapos akong maligo. Dali-dali ko ng tinapos ang paliligo ko. Pinunasan ko ang katawan ko ng twalya. Tapos ay itinapis ko ang tuwalya at lumabas na ako sa banyo.
Paglabas ko ng banyo ay nakita ko sa Justin na nakatapis na rin ng tuwalya. Noon ko napansin na alaga nya rin ang katawan niya tulad ko. Ang ganda ng hubog ng katawan niya at ang balat niya ay sobrang kinis at parang walang kabalihibo-balahibo maliban lamang sa kaunting buhok sa may gitna ng dibdib niya at sa ibaba ng kanyang pusod. Hawak niya ang telepono at tila abala sa kanyang kausap sa kabilang linya kaya napagmasdan ko ang kabuuan ng katawan ni Justin. Noon ko rin napansin ang kagandahang lalaki ni Justin. Kung sa tignin ko ay napakagandang lalaki ko na ay tila nagkakamali ako dahil sobrang kagwapuhan ang taglay nitong si Justin.
Pagbaba ni Justin sa telepono ay pumasok na din siya sa banyo. Matapos ang ilang minuto ay lumabas na rin siya. Nakabihis na ako ng lumabas siya. Una niyang isinuot ang kanyang brief. Hindi pa man tuluyang naisusuot ang kanyang brief ay tinanggal na niya ang nakatapis na tuwalya. Dahil dito ay na-expose ang maputi niyang puwet na ni walang bakas ng peklat o kamot man lang. Di ko nakita ang kanyang alaga dahil nakatalikod siya sa akin. Matapos siyang makapagbihis ay bumababa na kami sa kanilang dining room na ubod ng laki din. Kasya siguro ang isang dosenang tao sa laki ng mesa. Nakahanda na sa mesa ang aming pagkain.
Matapos naming kumain ay nagpaalam na ako sa kanya. Nagpumilit siya na ihatid ako. Pumayag naman ako pero pagdating namin sa aming bahay ay hindi na siya bumaba ng kotse. Bago ako bumaba ng kotse nya ay tinignan ko muli ang pasa sa aking pisngi. Medyo hindi na ito halata at sana nga ay hindi ito mapansin ng aking mga magulang. Pagpasok ko sa aming bahay ay sinalubong ako ng aming nag-iisang katulong at sinabing pumasok na sila sa kanilang opisina ng malaman na okey na ako. Pumasok ako sa aking silid at maghapon akong natulog. Di ko na nakuhang pumasok pa ng araw na iyon.
Marami pa sana akong katanungan na nais itanong kay Justin subalit pagod na rin ang aking katawan at ang aking isipan. At ang higit sa lahat ay nakalimutan kong kunin ang numero ni Justin. Inisip ko na lamang na kung nais ko siyang tawagan ay kukunin ko na lamang ang nagregister na number sa telepono namin dahil may caller ID naman ito. Dumating ang kinagabihan at dumating na rin ang aking mga magulang. Buti na lamang at di nila napansin ang pasa sa aking pisngi. Naulit ko muli ang pagsisinungaling ko sa telepono kanina upang lalo silang maniwala sa akin at ng hindi na mag-usisa pa.
Simula ng araw na iyon ay naging tahimik ako at di gaanong palabati. Napansin ito ng aking mga kaibigan at classmates lalong lalo na ng aking girlfriend. Pilit kong ibinalik ang dati kong sigla pero paminsan-minsan ay naiisip ko ang nangyari sa akin. Dalawang bagay ang laging sumasagi sa aking isipan: ang pagkakadukot sa akin at ang isang sexual experience ko ng bihag nila ako. Subalit sa dalawang experience ko ay mas namamayani yung kakaibang experience ko sa sex. I am against pre-marital sex kaya ni minsan ay di ko pa nasubukan ang makipag-sex sa aking girlfriend. At lalong lalo na sa isang bayarang babae.
Dumating ang weekend ay hindi ako sumama sa kahit anong gimik ng aking mga kaibigan. Minabuti kong manatili na lamang sa bahay. Subalit ng gabi ng Sabado ay nagkaroon ako ng bisita. Laking pagtataka ko kung sino ito. Si Justin pala at dala-dala ang mga damit ko na naiwan ko sa kanila. Pinakuha ko naman sa aming katulong ang mga hiniram kong damit na matagal ko ng naisilid sa isang supot. Niyaya niya akong magmeryenda sa labas at agad naman akong sumama. Bago pa man kami nagsimulang magkwentuhan ay nakiusap siya na huwag na naming pagkwentuhan yung mga nangyari sa akin. Sinang-ayunan ko naman siya.
Masayahing tao din pala si Justin at kahit corny ang jokes niya ay nakukuha ko pa ring tumawa. Sa tingin ko ay pilit niya akong pinatatawa ng gabing iyon para mabaling sa iba ang aking attention sa halip na sa nangyari sa akin. Noon din tuluyang nagpakilala si Justin na tulad ko rin ay nag-iisang anak siya ng kanyang mga magulang at sunod din sa layaw. Kahit ganoon pa man ay hindi sumagi sa isipan niya ang masasamang bisyo. Parang gumaan ang loob ko ng gabing iyon sa pagkakaroon ko ng isang kaibigan na di nalalayo sa akin ang buhay. Maliban lamang sa sobrang yaman nila at kami naman ay medyo nakakarangya lamang ng kaunti sa buhay.
Hindi lamang iyon ang huling paglabas namin ni Justin. Naging madalas din ang aming paglabas-labas na lalong nagpalapit sa amin sa isa’t isa. Sa maiksing panahon ng pagkakaibigan namin ay nadaig pa niya sa pagiging close ang pinakamatalik kong kaibigan simula ng bata pa ako. Kahit ganoon pa man ay hindi ko nakakalimutan ang obligasyon ko sa aking girlfriend. Kaya naman wala akong naging problema sa aking girlfriend maliban na lamang sa aking mga kaibigan. Parang naagaw na ni Justin ang panahon ko para sa mga kaibigan ko. Pinilit ko pa rin hatiin ang ang aking panahon sa kanilang lahat ng walang sasama ang loob sa akin.
Subalit naging super bait at sobrang maalalahanin ni Justin. Halos naging hatid sundo niya ako sa aking pinapasukang school dahil magkalapit lamang naman ang aming mga eskwelahan. Minsan pa nga ay kasama namin ang aking mga magulang sa mga lakaran. In short, parang isang kapatid na ang naging turingan namin ni Justin. Pero nagbago ang lahat ng may ipinagtapat sa akin si Justin. Hingit pa daw sa isang kaibigan at kapatid ang turing niya sa akin. Mahal na mahal daw niya ako sa simula pa lang ng makilala niya ako.
Ito ay aking ikinagulat dahil lalaking-lalaki naman si Justin at alam ko rin na marami na siyang naging girlfriend. Sa kagwapuhan at kayaman ni Justin ay tiyak maraming chicks ang nagpapakamatay upang mapansin niya. Subalit iba pala ang itinitibok ng kanyang puso. Dahil sa aking pagkakagulat sa ipinagtapat ni Justin ay medyo iniwasan ko muna siyang makita. Malapit na rin sa aking mga magulang si Justin at syempre pwede na rin siyang labas pasok sa aming bahay. Kaya naman sa tuwing iniiwasan ko siya ay tiyak sa bahay na niya ako hihintayin. Gusto ko na sana siyang tapatin na hindi ako papatol sa kanya pero parang merong pumipigil sa akin na gawin iyon.
Hanggang sa isang araw at nag-usap kami ng masinsinan.
“Sorry ‘tol kung nabigla kita sa mga ipinagtapat ko sa iyo.” ang panimula ni Justin. “Eh, yun talaga ang nararamdaman ko para sa iyo. Masisisi mo ba ako.” ang dugtong pa niya.
“Pero, Justin, magkaibigan tayo. Higit sa lahat ay pareho tayong lalake. Ano na lang ang sasabihin ng mga tao sa atin.” ang paliwanag ko sa kanya.
“Pwede namang sekreto natin ang lahat. Tayong dalawa lang ang nakakaalam.” ang sabi muli ni Justin.
“Mahirap Justin. May girlfriend ako. Ikaw meron din, di ba.” ang nasabi ko naman.
“Walang problema iyon. Kung gusto mo, ibe-break ko na siya.” ang hamon ni Justin.
“Huwag, pare. Basta….. ewan ko pare.” parang di ko na kayang magpaliwanag pa kay Justin at parang papayag ako sa gusto niya. “Pag-iisipan ko pare.” ang dugtong ko pa.
Nagpatuloy pa ang panunuyo ni Justin subalit wala akong binitawang commitment sa kanya. Naintindihan naman ako ni Justin at iginalang ang desisyon ko na pag-iisipan ko ang lahat. Nangako rin ako sa kanya na di ko na siya iiwasan. Simula noon ay lalong naging pursigido siya sa kanyang layunin sa akin. Minsang nag-birthday ang kanyang Mama ay isinama pa kaming tatlo nina Mommy at Daddy sa isang beach resort sa Thailand. Dahil doon ay naging malapit din ang aming mga magulang. Subalit lingid pa rin sa kanilang kaalaman ang nais mangyari sa amin ni Justin.
Isang araw ay nabigla ako sa isang balita na nakulong daw si Justin. Itinuro siyang mastermind ng isang grupo ng kalalakihan sa pagpatay sa isang lalaking estudyante sa kanilang eskwelahan. Pinuntahan ko si Justin sa kulungan dahil hindi pwedeng piyansahan ang kanyang kaso dahil kidnapping at murder ang isinampa sa kanya. Pilit kong inalam kay Justin ang dahilan subalit ayaw niyang magsalita sa akin. Halos hiyang hiya siya sa akin dahil sa mga pangyayari. Simula noon ay hindi ko na siya makausap kahit anong pilit ko. Sa simula ng kaso ay nag-piyesta ang dyaryo sa kanyang story kahit blanko pa rin ang lahat sa motibo ng pagkakapaslang sa estudyanteng iyon.
Lumipas ang mga araw at napawalang sala din si Justin. Paglabas niya ng piitan ay muli kaming nagkita. Awang-awa ako sa kanya dahil bumagsak ang kanyang katawan. Ang dating sigla niya ay di ko na makita sa kanya. Nais sana siyang pagbakasyunin sa Amerika upang makalimutan niya ang karanasan niyang iyon. Subalit nagpumilit siyang manatili na lamang sa Pilipinas upang makasama niya ako kahit paminsan-minsan.
Simula ng araw ng kanyang pagkawalang sala ay ako naman ang naging madalas bumisita sa kanilang bahay. Nais ko mang malaman ang katotohanan mula kay Justin ay hindi ko na nagawang itanong sa kanya ito. Ibig ko rin makatulong sa kanya na makalimutan niya ang naranasan niya sa loob ng piitan. Ilang Linggo din ang dumaan bago namumbalik ang dating sigla ni Justin. Naging madalas kaming gumimik kasama ang ilang common friends namin.
Akala ko ay mananatili muling payapa ang pagkakaibigan namin ni Justin dahil di na niya akong napilit na makipagrelasyon sa kanya. Hanggang sa isang araw ay may ipinagtapat siyang isang lihim sa akin.
“Sorry pare sa nagawa ko sa iyo.” ang panimula ni Justin.
“Pare, di kita maintindihan. Wala naman akong alam na kasalanan mo.” ang tugon ko naman sa kanya.
“Basta, pare, sorry talaga. Nagawa ko iyon dahil sa pagkahumaling ko iyo.” ang muli niyang nasabi.
“Ano bang pinagsasabi mo dyan, Justin. Walang kaso sa akin kung nagtapat ka ng saloobin mo sa akin. Ok na yun dahil naiintindihan mo naman ako kung bakit di ako pumapayag na makipagrelasyon sa iyo.” ang paliwanag ko naman.
“Pare, balitang balita ka noon sa campus ninyo at natatandaan mo ba ng lumaban ang school ninyo sa isang debate contest sa school namin, isa ako sa miyembro ng team ng school namin. Tinalo ninyo kami pero okey lang iyon dahil magaling naman talaga kayo lalo na ikaw. Simula noon ay naging obsessed na ako sa iyo. Pinasusundan kita noon sa mga bayarang detectives upang malaman ko ang lahat ng tungkol sa iyo. Pero sa tingin ko ay straight ka talaga kaya wala akong makitang dahilan para ako ay makapasok sa buhay mo. Kaya ko nagawa ang………….” ang kwento ni Justin na naputol ng humagulgol siya ng iyak.
“Pare, huwag ka dito umiyak. Baka kung ano ang sabihin ng mga tao. Tara muna sa loob ng kotse mo.” ang pakiusap ko sa kanya. Pumunta kami sa kinaroroonan ng kotse niya at sa loob ng kotse niya kami nagpatuloy ng usapan.
“Ano na nga ba ang sasabihin mo sa akin?” ang tanong ko kay Justin.
“Pare, sorry talaga. Kasi ako ang . . …..” muling naputol ang pagsasalita ni Justin dahil muli siyang humagulgol sa iyak.
“Ano ba naman yan Justin. Sabihin mo na ang nais mong sabihin. Alam ko na mahal na mahal mo na ako. Oh ano pang nais mong sabihin?” ang tanong ko sa kanya.
“Natatandaan mo ba ng may dumukot sa iyong mga kalalakihan. Ako ang utak sa pandurukot sa iyo.” sabay iyak ni Justin.
“Pare, nagawa mo iyon. Pere bakit, bakit?” ang paulit-ulit na tanong ko sa kanya.
“Sorry pare, pero pinagsisisihan ko na iyon. Sana nga ay napatunayan nila ako sa pagpatay doon sa isang estudyante para nabulok na lamang ako sa bilangguan o kaya ay mahatulan ng kamatayan.” ang wika ni Justin.
“Pati ba ang pag-suso sa aking alaga ay kagagawan mo rin?” ang tanong ko kay Justin.
“Sorry talaga pare, pero yun lang ang alam kong paraan para matikman kita. Nahumaling na ako sa iyo pare. Hindi ako pwedeng maging open sa ganoong bagay, pare. Kaya kahit sa dahas ay nagagawa ko iyon. Pero sa iyo lang talaga nahulog ang loob ko. Ewan ko pare, pero minahal na kita noong araw ng makita kitang nabugbog ng mga inupahan kong tauhan. Wala sa instructions ko ang bugbugin ka pero nagpumilit sila na para maging makatotohanan ang lahat. Awang awa ako sa iyo ng araw na iyon pero wala akong magawa dahil pati sila ay di nila alam ang tunay na pakay ko sa iyo.” ang pagtatapat pa ni Justin.
“In short, ginagawa mong laruan ang mga lalaking natitipuhan mo. At kung nabisto ka ay pinapapatay mo sila. Ganoon ba?” ang panunumbat ko kay Justin.
“Yung mga nauna sa iyo ay napatahimik ko dahil sa salapi. Pero ikaw….. Di ko alam kong bakit iba ang naramdaman ko sa iyo. Basta di ko magawang alukin ka ng salapi. Yung huli naman ay aksidente lamang iyon. Nagpumilit siyang tumakas kaya nabaril siya ng inupahan kong mga tauhan.” ang dugtong pa ni Justin.
Hindi na ako muling nag-usisa kay Justin. Sa halip ay lumabas ako sa kanyang kotse at lumayo sa kanya. Di na rin niya akong nakuhang habulin dahil mabilis din akong nakasakay ng taxi. Naguluhan ang aking isipan sa aking nalaman. Nagdadalawang isip ako kung isusuplong ko nga si Justin sa pulisya o pagsasabalengwala ko na lamang. Halos maligaw pa ang taxing sinasakyan ko papauwi sa amin sa malabong dereksyong aking ibinibigay sa driver. Pagdating ko sa bahay ay parang wala ako sa aking katinuan. Agad akong nagtungo sa aking silid ay hindi ko kinausap ang mga taong sumalubong sa akin. Nagkulong na lamang ako sa aking silid.
“Iho, may tawag ka sa telepono. Mukhang Papa ni Justin.” ang mga salitang gumising sa aking pagkakaidlip kasabay ng mga katok sa pintuan ng aking silid.
“Bakit daw po, Mommy?” ang tanong ko sa aking Mommy.
“Wala naming sinabi. Basta gusto ka niyang makausap.” ang tugon ng aking Mommy.
Lumabas ako ng aking silid at kinausap ko ang Papa ni Justin sa telepono. Napag-alaman ko na naaksidente pala si Justin at walang malay daw siya dahil sa pagkakabagok ng kanyang ulo. Parang binuhusan ako ng malamig na tubig ng marinig ko ang balitang iyon. Dali-dali akong nagtungo sa hospital kung saan naroroon si Justin. Sa isang ICU siya nakahiga at pili lamang ang pinapayagang makapasok doon. Pagpasok ko sa loob ng ICU ay pinakiusapan ko ang kanyang mga magulang na iwan muna kami. Kahit walang malay pa si Justin ay ipinahiwatig ko sa kanya ang aking pagpapatawad sa mga nagawa niya sa akin. At nang ibulong ko sa kanya ang mga katagang “I LOVE YOU Justin at magpagaling ka” ay bahagyang dumilat ang kanyang mga mata na may kasamang ngiti.
Iyon na pala ang huling ngiti ni Justin. Namatay sa Justin habang hawak ko ang kanyang kamay. Nais ko sanang sumigaw at sisihin ang aking sarili sa pagkawala ni Justin. Subalit napigilan ko ang aking sarili. Pero ang luha sa aking mga mata ay hindi ko napigilang tumulo.
“Paalam Justin. I LOVE YOU.” ang huling mga kataga na nabigkas ko bago ko binitiwan ang kanyang kamay at nilisan ang silid na iyon.
- WAKAS –
Friday, November 25, 2011
Pen-pen de Serafin
Isang normal na araw para sa mag kaibigang Pen-pen at Serafin. Mag kasabay papasok ng eskwelahan at mag kasabay din uuwi halos mula kinder at hanggang ngayong grade six ay mag kaklase pa rin sila madalas silang tuksuhin ng:
“Pen pen de Serafin de kutsilyo de almasen…” Yan din ang tukso ng isang grupo ng batang nadaanan nila habang pauwi na sila sa kanilang bahay.
“Mga walang magawa” sabi ni Serafin kay Pen-pen habang sinusuntok nito ang kanyang sariling palad “Uupakan ko na ang mga to” dugtong pa nito.
“Wag mo ng patulan” piit ni “Pen-pen habang sumisipsip sa gulaman na hawak nito. Lumakad na nga palayo ang dalawa mula sa grupo ng mangaasar na bata hindi na lamang nila ito pinansin.
Halos mag katapat lang ang kanilang bahay, mag kaibigan din ang kanilang mga magulang lumaki sila ng mag kasabay. Isang abogado ang ama ni Serafin habang ang kanya namang ina ay isang public school teacher malapit sa isa’t isa ang dalawang pamilya lalo na ng ipanalo ng ama ni Serafin ang kaso na sinampa ng ina ni Pen-pen sa isang swindler.
Ang ama naman ni Pen-pen ay isang OFW sa Australia habang ang kanyang ina ay namamahala ng kanilang negosyong hardware shop.
Peter Neil De Guzman ang totoong pangalan ni Pen-Pen habang Serafino Gutierrez Jr. naman ang kay Serafin.
Wala yatang araw na hindi sila nag laro wala silang kasawaan sa isa’t isa inuubos nila ang kanilang libreng oras sa pag lalaro at sabay din gumagawa ng araling pang bahay.
Isang hapon sa kanilang pagsusulit.
“Pen pen! Huy! Pen-pen!” pasimple at sobrang hina ang tawag ni Serafin sa kaibigan.
“Ano?” Mahina din ang tugon nito.
“Ano sagot sa number 10?”
“Naku! Di ka nanaman nag aral no?” Sisi nito sa kaibigan habang sinesenyas ang tatlong daliri na ang ibig sabihin ay Letter C.
Madalas na si Pen-pen ang nag tuturo ng tamang sagot kay Serafin sa tuwing kinakailangan nya ng tamang sagot hindi s’ya nabibigo kung si Pen-pen lamang ang kanyang kokunsultahin.
Madalas pag diskitahan ng dalawa ang ulap nalilibang sila sa pag buo ng mga imahe sa kanilang isip. Isang hapon gaya ng nakagawian ay nag abala nanaman sila sa pag buo ng mga bagay bagay sa pamamagitan ng ulap.
“Ayun o parang rabbit!” turo ni Serafin habang nakahiga sila sa kama ni Pen-pen tanaw mula sa kwarto nito ang ulap.
“Ayun naman parang eroplano” Turo muli nito.
“Nasan? Nasan?”
“Ayun o eroplano dumadaan”Tumawa ito ng malakas.
“Ewan ko s’yo” sabay kurot nito sa mag kabilang pingi ng kaibigan.
“Aray masakit Pen-pen!”
Tumayo na si Pen-pen at sumandal na sa kama.
“Magiging ano kaya tayo pag laki no? tanong nito kay Serafin.
Ngumuwi lang ito at tinaas ang balikat “Ewan ko wala pa kong pangarap eh”
“Ako? Gusto kong maging piloto”
Nakatingin ito mula sa malayo at mukang pinaplano na nya talaga ang buhay sa murang edad.
“Sus wag mo munang isipin yan malayo pa yun” sabay hampas ng unan ni Serafin sa kaibigan.
Kinabukasan. Huling araw na ng mag kaibigan sa elementarya maya maya lang sasampa na sila ng stage at tutuldukan na ang mundo bilang isang elementary student.
“Hindi ba uuwi papa mo Pen-pen?” tanong ni Aling Lourdes na ina ni Serafin habang inaabot sa katulong ang polo na isusuot ng anak.
“Naku baka five years from now pa yun tita, alam ko po kasi hindi sya pwedeng umuwi hanggang hindi pa nya tapos ang kontrata.”
“Ahh Mama mo nasan? Sabay sabay na tayong pumunta ng eskwelahan” masuyo nitong tugon sa kaibigan ng anak.
“Nasa Shop pa po, sige po sasabihin ko po na sabay sabay na tayo, nasan po si Serafin?”
“Naku nasa taas pa tulog na tulog ikaw na nga ang gumising at tatanghaliin ka’yo, pasuyo na lang”
“Sige po tita akyatin ko na po” Pag sang ayon nito habang umaakyat na sa kwarto ng kaibigan.
Sanay naman sila na gisingin ang isa’t isa lalo na si Pen-pen dahil sadyang makupad gumising si Serafin. Pero may kakaibang naramdaman ang binatilyo ng umagang yun.
“Bakit ganon?” Tanong nito sa sarili habang humahagod ng tingin sa kaibigan.
“Initiman pa din naman ang buhok nito, unat padin, kayumaggi padin naman ang kulay ng balat. Pero bakit ganon Tumatayo balahibo ko, nanlalambot ang tuhod ko”
Tanong nito sa sarili habang nakakunot ang noo.
“Uy Gising” sabay tapik nito kay Serafin.
“Ummhg..” Umungol lang ito tanda ng pag tugon.
“Tanghali na kaya uh? Malalate na tayo sa graduation natin”
“Susunod na ko” Sabay dantay nito sa sa kanyang unan. Sa pag kakataong yun humarap na ito sa kaibigan. Kakaiba ang kanyang nararamdaman ng mga oras na yun may halong pangingilabot, kaba, panghihina. Pilit nyang tinatanong ang sarili kung bakit nga ganun ang kanyang nararamdaman. Pero di padin nya Makita ang tamang kasagutan.
“Oh basta sumunod ka na lang” sabay talikod nito. Ano nga ba ang kanyang nararamdaman sa kaibigan? pilit padin nya itong iniisip habang bumababa ng hagdanan.
Nakakunot ang noo ni Pen-pen habang sumsampa ng sasakyan papuntang eskwelahan gaya ng napagusapan sabay sabay nga silang tumungo dito.
“Tignan mo naman Mareng Lourdes binata na mga anak natin” Masayang sabi ni Aling Paz ang ina ni Pen-Pen nakasanayan na nilang mag tawagan ng Mare at Pare kahit wala naman silang inaanak sa isa’t isa. Parehong only child lang nila sina Pen-Pen at Serafin kaya naman mataas ang pangarap nilang pareho sa kani-kanilang mga anak.
Tinignan lang ni Aling Lourdes ang dalawa gamit ang salamin na nasa bandang taas ng minamanehong kotse. Ngumiti lang ito at saka nag salita.
“Kelan nga ba ang uwi ni Pareng Lito? Nagbibinata si Pen-pen na halos di nya nakikita ah. Di naman sa pakikialam Mare ha? Di maganda sa bata lalo na sa lalaki ang walang nakikitang father image”
“Hindi ko nga alam eh. Pinipilit ko na nga yon na pagtulangan na lamang naming palaguin yung hardware shop at wag ng bumalik pa ng Australia. Ang katwiran nya eh mahirap daw ang buhay dito sa Pilipinas, Isang limang taon na lang daw pag bigyan ko na lang daw sya”
Sagot ni Aling Paz “Eh kung sabagay pag umuuwi kami sa Laguna niyang si Pen-pen halos tatay na rin ang turing nya sa mga tito nya doon” Dugtong pa nito.
May mahigit kalahating oras din ang nag daan naka nguwi ito ng lumabas sa kwarto habang nakatingin sya kay Pen-pen.
Hindi maintindihan ni Pen-pen pero naawa sya sa kaibigan hindi takot ang kanyang nararamdaman kundi awa kay Serafin. Ayaw nya na nakikitang nahihirapan ito. Habang papalapit si Serafin ay nag bago ang reaksyon ng muka nito ang kaninang pag kakanguwi ay pinalitan ng isang matamis na ngiti.
“Sus! Sisiw lang pala” sambit ng nag mamalaking binatilyo. “Kayang kaya mo” pag papalakas nito ng loob sa kaibigan. Hindi naman talaga sya natatakot sa totoo lang pero sa pag kakataon na yun ay parang ayaw na muna nyang marinig ang salitang “NEXT”.
“Next!” Sigaw muli ng nurse. Tumingin ito kay Serafin para kahit papano ay mabigyan sya ng kaunting lakas ng loob “Kaya ko ba?” Tanong nito sa kaibigan na kitang proud na proud na nalagpasan nya ang pinaka malaking hamon nang isang nag bibinata. Tumango lang ito bilang pag tugon. Tumayo sya para pumunta na sa kwarto “Kaya ko to’kaya ko to” Paulit ulit nitong kumbinsi sa sarili.
“Kamusta mga binata ko!?” Bati ni aling Lourdes sa dalawa ng makauwi na sila sa bahay. Nakapalda ang mga ito habang inaangat ang tela upang hindi madikit sa sugat.
“Masakit?” Tanong ng ginang.
“Sisiw” Sagot ni Serafin sa ina.
Hindi kumikibo si Pen-pen ang totoo unti unti na itong sumasakit dahil nawawala na ang pamanhid na itinurok ng doktor.
“Wag Ipapakita sa nga girls, Mangangamatis!” Biro ng ina kay Serafin matagal na nilang naririnig ang kasabihan na yun pero hindi sila naniniwala, kung totoo yun kanina pa siguro ito nangamatis dahil babae ang nurse na nag asikaso sa kanila kanina. Nag katinginan lang ang dalawa at saka tumawa.
“Para tayong bading” Sabi ni Serafin kay Pen-pen habang itinataas ang palda na suot.
Tumawa lang si Pen-pen at napatingin sa malayo. “Bading? Bakla? Binabae? Ako?” tanong nito sa sariling isip. Hindi nya maisatinig dahil ang totoo kinakatok na din s’ya ng kanyang sariling pag ka tao.
Itutuloy….

